Stukjes stof of toch meer...

En zomaar ineens schijnt de zon wat vaker, staat mijn tuin mooi in de bloei en komt er wat ruimte in mijn hoofd voor andere dingen. Ik las laatst een artikel en gek genoeg hoor ik het nu ook vaker om mij heen. De rouw wordt niet kleiner maar ik bouw er een leven omheen en zo klopt het ook. Laten we zeggen het klopt voor mij op die manier. 

Afgelopen maand was pittig, de maand maart dan. Om zoveel redenen, de verjaardag en sterfdag van Marcel (ok dat is maar 1 dag maar toch, de dag van de begrafenis en iets met een bokkentocht wat ik nooit meer ga proberen. Daar kwam de realisatie dat ik en tequila geen vriendjes zijn en dan nog de nieuwe baan waar ik startte  en waar ik ook besloot om in mijn proeftijd ook weer te vertrekken. Niet blijven hangen als je er al vanaf het begin met tegenzin naar toe gaat. Dat stukje is eigenlijk een heel mooi iets wat ik geleerd heb het afgelopen jaar. Ik kijk heel anders naar de wereld en daardoor ook naar mensen. Uiteraard heb ik een nieuwe baan gevonden en het is een oude liefde geworden. Ik werk weer met mensen die een psychiatrisch randje hebben, ik hoor Marcel in mijn hoofd zeggen: ach soort zoekt soort lieverd. Ik ga weer met heel veel plezier aan het werk en daar gaat het mij om. Leuke bewoners (ja met een randje) en fijne collega's en weet je elke werkgever heeft leuke en minder leuke dingen maar ik kan het loslaten. 

Werk is bedoeld om te kunnen leven en niet andersom, al lijkt het in de huidige maatschappij vaak wel andersom. Mensen kunnen vaak niet meer de kleine dingen waarderen en de negatieve medemens viert hoogtij helaas. Gelukkig ben ik daar wel tegen bestand en is mijn vrolijke en vaak zeer irritante positieve humor voor diegene hinderlijk aanwezig. Dit schrijf ik natuurlijk met een dosis humor, lieve mensen. 

Creatiefvantalien zit niet stil, de popjes zijn inmiddels beland bij de eigenaren, die er zeer content mee waren en ik probeer te bedenken wat voor leuke dingen ik nog meer kan maken. Vandaag komt er een lieve vrouw langs voor herinneringsknuffels en een herinneringskussen. Die zijn altijd leuk om te maken maar ook emotioneel voor iedereen. Dat staat dus de komende tijd op het programma. Ik heb namelijk 2 opdrachten in de hoek van de herinneringen liggen. Voor een geweldig gezin mag ik van jurken van hun lieve oma, dieren maken en alle kinderen hebben een eigen dier uitgezocht. Geloof mij er zit zelfs een giraf bij... uitdaging genoeg lijkt mij. Vandaag komt dus iemand anders langs en dat worden olifanten en ik vind het alleen maar mooi dat mensen hier steun uit kunnen halen. 

Gek genoeg heb ik zelf helemaal geen dingen gemaakt nog van Marcel zijn kleding, dit zit nog veilig in een luchtdichte doos zodat zijn geur nog even blijft hangen. Wel zie ik regelmatig zijn mooie jas voorbij komen. Ik kan Marcel nog steeds in gedachten uittekenen in die jas. Zijn FC-utrecht bomberjack, dat stond hem zo mooi en ach ja, ik was verliefd dus die jas staat voor mij voor een mooie tijd. Onze jongste zoon heeft deze jas nu wel eens aan en grapt dan, ja mam ik kan de jas niet zo vullen als pappa. Heel erg grappig want ja hij is wat smaller gebouwd dan zijn vader. Maar ik vind het fijn om die jas te zien, ook al vult die jongen de jas minder goed, het is een stukje van ons verleden. Ik denk dus dat dit ook zo werkt met de knuffels. Je ziet een stukje stof maar achter dat stukje stof zit een heel verhaal. Er zit namelijk een heel persoon achter dat stukje stof en voor de buitenwereld is het een stukje stof maar voor de binnenwereld is het stukje stof een verlenging van een mooie liefde. 

Ga ik verder nog mooie dingen maken, ja natuurlijk en ik ga zelfs een stapje verder want je moet met de tijd meegaan dus ook TikTok gaat gebruikt worden. Ik had een oud account waar ik maffe filmpjes ooit in een vage periode gemaakt heb en daar ga ik nu ook maar kijken of ik een breder publiek kan vinden. Voor nu mag ik even aan de slag met mooie herinneringen van andere mensen zodat zij degene die ze zo missen nog wat mogen vasthouden in de vorm van een knuffel. Ja, ook deze creatieve baan is ontzettend mooi. 

Lieve mensen, de lente viert inmiddels zijn tijd, dus ik ga even buiten een kopje koffie drinken en tot de volgende keer weer.