En dan ineens is mijn vakantie over, het was absoluut niet de vakantie die ik voor ogen had en dat had heel veel redenen. Gek genoeg was het misschien wel de vakantie die ik nodig had, voor mijn persoonlijke groei. Ik heb de olifantjes afgemaakt en ik vond het heerlijk om daar mee bezig te zijn. En kreeg ook een nieuwe opdracht binnen voor een herinneringsknuffel dus dat is zo ontzettend leuk en dankbaar werk. Heerlijk..
Maar deze vakantie was er ook een van afscheid nemen, afscheid nemen van stukjes van mijzelf waarvan ik dacht dat ze altijd zouden blijven bestaan, afscheid nemen van een hobby die niet van mij was en ik ook niet eigen kon maken. Daag vissen en aquarium, jullie waren niet voor mij bedoeld. Een heel leuk afscheid was, daaag lekkage van het dak, jouw zal ik niet zo missen. En zo kwam ik tot heel veel inzichten en werden er her en der nog wat nieuwe kleuren getoond. Kortom deze vakantie had ik nodig, want tussen alle dingen door kwamen er ook eerlijke gesprekken met mijn kinderen tot stand. En gaan we serieus samen dit huis aanpakken en mag ik aangeven wat ik nodig heb in hulp bij dit huis. Zodat dit huis wat meer mag voelen als mijn huis, in al zijn pracht en met alle mooie herinneringen maar dan in een beter passend en vooral gemaakt jasje.
Ik heb mij erg alleen gevoeld deze vakantie, meer nog dan verleden jaar en kwam tot het besef dat dit er ook bij hoort. En voor iedereen die nu gelijk begint te roepen: oh ja wat erg en het hoort erbij, het is nog maar zo kort, geef jezelf de tijd, je komt er wel en je bent welkom en je bent sterk of je staat niet alleen... En lieve mensen al deze uitspraken, ze zijn niet helpend. En ik zou niet Talina zijn als ik dat niet heel eerlijk aan jullie vertel. Want heel eerlijk, ja het is erg en het is 18 maanden pas maar ik weet wel waar ik sta. Ik geef mijzelf de tijd om te rouwen en er zijn echt dagen dat ik alleen maar even bij hem zit om te zitten, maar er zijn ook wel dagen dat hij niet de hele dag in mijn hoofd zit. En geloof mij ik weet dat ik enorm sterk ben (dat was ik namelijk al toen hij nog leefde) maar ga mij niet vertellen dat ik niet alleen ben want dat is niet de waarheid. De waarheid is namelijk dat ik gewoon alleen ben en dat is oké. Vind ik het altijd leuk, nee natuurlijk niet maar het is wat het is. En ja ik heb genoeg mensen waar ik af en toe op kan terugvallen als ik een gesprek of even gewoon gezelligheid nodig heb. En toch aan het eind van de dag, aan het eind van mijn dienst, aan het eind van een dagje gezelligheid, ga ik alleen naar huis. En stap ik ook alleen mijn slaapkamer binnen waar de herinnering aan Marcel (een foto dus) naast mijn hoofd staat.
Ik ben inmiddels 1,5 jaar verder en het besef dat Marcel nog zoveel dingen gaat missen en ik nooit meer op hem kan terugvallen kwam deze vakantie als een mokerslag binnen. Ik zag en zie mijn jongste enorm opbloeien en weer genieten van het leven en is ook een leuk leven aan het bouwen met een nieuwe auto, een meisje en een baan waar hij gelukkig mee is. Ik zie mijn middelste (die al zo ontzettend lang een setje is) gewoon ontzettend volwassen worden, in zijn keuzes, in zijn uitspraken, in zijn manier van denken en mijn lieve schoondochter die bijna klaar is met haar studie, die is zo enorm veranderd. Ik zie mijn oudste stappen maken en haar hobby ontwikkelen en ook langzaam een rust vinden die ik haar gun en dan besef je. Dit zie ik allemaal maar Marcel niet en tuurlijk denk ik, ach je kijkt vast mee maar dat is anders. Zijn afwezigheid is overal voelbaar bij een ieder die hem mist, dus ook hier bij ons thuis. Als ik thuiskom na een snertdienst (geloof mij, de eerste dienst na de vakantie was echt een dienst met een letterlijke dreun) moet ik het alleen zien op te lossen. En ergens in die 1,5 jaar is dat langzaam binnenkomen druppelen, dat besef dat het echt allemaal anders is. Ik hoef niet meer te zorgen voor de kinderen of voor Marcel. Voor het eerst in jaren mag en moet ik zelfs voor mij zelf kiezen. Mag ik een weekend weg gaan zonder verantwoording af te leggen aan wie dan ook, nouja werk zou het wel prettig vinden als ik verlof aanvroeg maar dat is een andere verantwoording. En ook daarin, in mijn werk besef ik veranderingen. Ik hoef niet meer te leren omdat ik dat ooit gezegd heb, dat gaat mijn einddoel zijn. Want heel eerlijk, dat einddoel wat ik bedacht had, HBO-V afronden en van het bed afstappen. Dat past niet meer bij mij, want ja ik ben oprecht veranderd. Ik vind het werk wat ik nu doe, echt heel leuk en het gras is groen daar waar ik het water geef.
Mijn laatste vrijdag van de vakantie, nu dus een week geleden was er echt eentje van heel veel inzichten, echt enorm veel. Een paar dagen daarna kreeg ik ook nog eens een sportief inzicht voor mijn voeten gedropt en ben ik gaan roeren in dat brein van mij. Wat dient mij nog een mooi doel en waar haal ik nog plezier uit. Creatief zal ik altijd bezig blijven, maar dit blog heeft zijn einde bereikt. De website blijft en zal misschien dit jaar nog een andere vorm gaan aannemen. (En Caoimhe en ik zoeken een manier om alle geschreven blogs uit te werken in een andere vorm zodat ik dit kan bewaren)
Ik stop omdat het mij niets meer brengt, de verhalen die ik schrijf, ze brengen mij geen plezier meer, ze worden niet veel meer gelezen. En als je dan alles overdenkt en op een rijtje zet dan ga ik kiezen voor mijzelf. En de eerste stap heb ik zowaar al gezet. Want volgend jaar ga ik heerlijk een weekend naar Castlefest, iets waar ik al heel lang naar toe wil gaan en nu heb ik gewoon geboekt. De tweede stap is dus het stoppen van mijn schrijfsels hier.
Dus lieve lezer, dit is mijn laatste blogje geworden, wie weet verschijnt er in de toekomst iets anders van mijn hand, ik weet niet hoe het leven gaat lopen in schrijvers land. Wel weet ik dat als ik volgend jaar mijn handen laat lezen door een lieve vriendin van mij, er zeker wat anders in gaat staan. Want ja die lijnen in je handen die veranderen en daar ben ik ook achter. De lijnen in mijn leven zijn namelijk ook enorm veranderd. Dus zoals die lieve vriendin altijd zegt, tot in het wild.
Heel veel liefs en bedankt voor al het lezen en reageren wat jullie hebben gedaan. Een creatieve groet van mij, Talina
Reactie plaatsen
Reacties